“…Η πλειοψηφία των μελετών για την επαγγελματική εξουθένωση έχει διεξαχθεί σε επαγγελματίες υγείας που δουλεύουν κάτω από ιδιαίτερες συνθήκες εργασίας όπως τα ογκολογικά τμήματα (Jenkins & Ostchega, 1986;Whippen & Canellos, 1991;Vachon, 1993;Papadatou, et al, 1994;Kash, et al, 2000), σε μονάδες εντατικής θεραπείας (Bailey, et al, 1980;Keane, et al, 1985;Chen & McMurray, 2001;Lederer, et al, 2008;Verdon, et al, 2008), σε τμήματα επειγόντων περιστατικών (Keller, 1990;Gillespie & Melby, 2003;Ersoy-Kart, 2009;Hooper, et al, 2010), σε Ψυχιατρικές Κλινικές ή άλλες δομές ψυχικής υγείας (Pines & Maslach, 1978;Jones, et al, 1987;Handy, 1991;Corrigan, et al, 1994;Kilfedder, et al, 2001), σε παιδιατρικά τμήματα ή μονάδες εντατικής νοσηλείας νεογνών (Pagel & Wittmann, 1986;Oehler & Starr, 1991;Kennedy & Barloon, 1997), σε μονάδες ειδικών λοιμώξεων που νοσηλεύονται κυρίως ασθενείς με AIDS (Meisenhelder & LaCharite, 1989;Klonoff & Ewers, 1990;Bennett, et al, 1991) κ.λπ. Επίσης, η επαγγελματική εξουθένωση έχει μελετηθεί σε επαγγελματίες υγείας που εργάζονται με συγκεκριμένους πληθυσμούς, όπως τα άτομα με ειδικές ανάγκες και οι οικονομικά αδύναμοι (Felton, 1998).…”