“…Ülkemizde kaynaştırma yoluyla eğitimin, tam zamanlı kaynaştırma, yarı zamanlı kaynaştırma ve tersine kaynaştırma olmak üzere üç farklı modelde uygulandığı görülmektedir [Milli Eğitim Bakanlığı (MEB), 2010]. Alanyazın incelendiğinde ülkemizde kaynaştırmaya ilişkin çok sayıda araştırma yapıldığı görülmektedir (Altun ve Gülben, 2009;Atay, 1995;Batu, 1998;Batu, Kırcaali-İftar ve Uzuner, 2004;Baykoç-Dönmez, Aslan ve Avcı, 1997;Bek, Gülveren ve Başer, 2009;Bilen, 2007;Bozarslan ve Batu, 2014;Cankaya, Korkmaz, 2012;Engin, Tösten, Kaya ve Köselioğlu, 2014;Gök, 2009;Gözün, Yıkmış, 2004;Güven, Balat, 2006;Kamen Akkoyun, 2007;Kargın, 2005;Kaya, 2005;Kayhan, Şengül ve Akmeşe, 2012;Küçüker ve Kanık-Richter, 1992;Öncül ve Batu, 2005;Özaydın, 2011;Özbaba, 2000;Özdemir, 2010;Sadioğlu, Batu, Bilgin ve Oksal, 2013;Uysal, 1995;Varlıer ve Vuran, 2006;Yavuz, 2004;Yıkmış, 2006). Görüş belirlemeye yönelik yapılan bu araştırmalarda genel eğitim sınıflarında görev yapan okul öncesi, sınıf ve alan öğretmenlerinin, okul ve eğitim yöneticilerinin, müfettişlerin, hem özel gereksinimli hem de özel gereksinimli olmayan öğrencilerin ailelerinin, özel gereksinimli olmayan öğrencilerin ve öğretmen adaylarının kaynaştırma modeline ve uygulamasına ilişkin görüşleri ortaya çıkarılmıştır.…”