De regievoering in de behandeling van borderline patie¨nten; context en eenheid van behandeling Erwin van MeekerenSamenvatting In deze bijdrage maakt de auteur aannemelijk dat regievoering een belangrijk aspect is in de behandeling van mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis. Verschillende argumenten worden daar voor aangedragen. Er wordt geschetst hoe de regievoering, die zich uitstrekt tot ruim buiten de spreekkamer, er in de praktijk uit kan zien. InleidingMensen komen zelden voor hun 'persoonlijkheidsstoornis' om hulp vragen. Zij komen voor behandeling van hun klachten. De vraag is dan of het aangrijpingspunt van de behandeling de klachten of 'de persoon' moet zijn. Het antwoord daarop is volgens Korrelboom (1999) minder dichotoom dan het op het eerste gezicht lijkt. Er zal worden geprobeerd aannemelijk te maken dat bij mensen met een borderline persoonlijkheidsstoornis aan die vraag -zeker aan het begin van een behandeling -nog iets voorafgaat: regievoering. Hierbij wordt aandacht besteed aan de situatie binnen en buiten de geestelijke gezondheidszorg. Het zal steeds gaan om borderline patie¨nten die een ernstige vorm van de stoornis hebben en veel turbulentie veroorzaken in hun omgeving. Die kan heftig reageren. Familieleden en vrienden zijn bang om hun naaste te verliezen door suı¨cide. Ook kunnen zij uitgeput raken door het wispelturige of claimende gedrag. De huisarts wordt moedeloos van het veeleisende gedrag. GGZ-medewerkers voelen zich gemanipuleerd en laten hun onderlinge verschil in opvatting blootleggen door de patie¨nt. De chirurgen die dienst doen op de afdeling Spoedeisende Hulp raken gee¨motioneerd doordat zij bij herhaling moeten hechten of maagspoelen. Politie en ambulancemedewerkers ergeren zich als zij zich geprovoceerd voelen door suı¨cidepogingen of gedragsstoornissen. Deze partijen nemen vaak uiteenlopende standpunten in over de te volgen aanpak. Dit komt de borderline patie¨nt, die gekenmerkt wordt door instabiliteit en chaotiseren, niet ten goede. De patie¨nt is 'ongrijpbaar', hij of zij krijgt de rol van zondebok en er worden etiketten opgeplakt als on(be)handelbaar, splitsend en manipulatief. De partijen hebben ook verschillende belangen. Direct betrokkenen en crisisdienstmedewerkers denken vooral aan het hoge suı¨ciderisico: 9-10% (Paris, 1994). Maar het belangrijkste verschil tussen de diverse partijen is de opvatting over taken. Buitenstaanders hopen dat de GGZ de problemen zal oplossen, terwijl de GGZ nogal eens afhoudend reageert. En binnen de GGZ bestaan flink uiteenlopende standpunten over de juiste benadering. Kenmerken van borderline patie¨nten (en hun omgeving)Mensen met ernstige borderline problematiek hebben veel klachten en veel (al dan niet kortdurende) relaties vol ups en downs (Frances & First, 1999 ;Paris, 1994). De klachten bestrijken vrijwel het hele gebied der psychopathologie, varie¨rend van depressieve, psychotische en dissociatieve stoornissen tot angst-en eetstoornissen. Over de hele linie doen zich interpersoonlijke problemen voor. Een deel van de ...
Het intensief betrekken van familieleden en andere directbetrokkenen bij de behandeling van mensen met een schizofrene stoornis wordt tegenwoordig beschouwd als goed klinisch handelen. Hoe is de situatie bij patie¨nten met een borderline persoonlijkheidsstoornis? In de literatuur wordt weinig aandacht geschonken aan de plaats van directbetrokkenen in de behandeling van borderlinepatie¨nten. Als dit al ter sprake komt dan gaat het meestal om de pathogene invloed van de familie.1 Wanneer wordt aanbevolen familieleden erbij te betrekken, dan betreft het meestal gezinstherapie bij adolescenten en/of klinische psychotherapie.2 Weinig aandacht gaat uit naar de moeilijkheden die directbetrokkenen zelf ervaren. Er bestaat nauwelijks literatuur met aanwijzingen hoe zij een plaats kunnen krijgen in de behandeling of het beste met hun 'problematische' naaste kunnen omgaan. Dit artikel doet enkele aanbevelingen voor het betrekken van familieleden, partner of vrienden van volwassen borderlinepatie¨nten, zonder dat er sprake is van systeem-of gezinstherapie. Aandacht voor de omgevingBegin 1998 is de Modelregeling GGZ-instelling/familie en naastbetrokkenen 3 tot stand gekomen. Deze regeling biedt een concretisering van de informatieverstrekking en het overleg tussen hulpverleners, familieleden en andere directbetrokkenen. Familieleden worden daarbij gezien als 'partners in zorg' en volwaardige gesprekspartners. Het lijdt geen twijfel dat familieleden van psychiatrische patie¨nten zwaar worden belast. Met het beleid van verdere extramuralisering zal een deel van de zorg voor de patie¨nt zich verplaatsen van hulpverleners naar familieleden, die daarvoor geen opleiding of specifieke deskundigheid hebben. Een complicerende factor is dat borderlinepatie¨nten op zeer uiteenlopende manieren worden behandeld, hetgeen onder andere het gevolg is van het gebrek aan wetenschappelijk onderzoek naar de effectiviteit van de verschillende behandelvormen. 4 Voor familieleden zijn de soms zeer uiteenlopende visies natuurlijk verwarrend.De gedragingen en interacties van borderlinepatie¨nten roepen bij vrijwel iedere behandelaar sterke emoties op en in de vakliteratuur wordt daar veel aandacht aan besteed, meestal onder de noemer 'tegenoverdracht'.
Background On July 29, 1890 at the age of 37 years, the Dutch painter Vincent van Gogh died from the consequences of a suicide attempt with a gun 2 days earlier. Since then many medical and psychological theories were suggested about what had happened to Van Gogh. Aim To present an overview of the history of the mental problems of Van Gogh and the most likely diagnoses. Method (Semi-)structured diagnostic interviews were applied to three art historians who are very familiar with Van Gogh from his correspondence and other sources as well as a neuropsychiatric examination to evaluate whether the symptoms might be explained by a medical condition. Results Several previously suggested diagnoses could be excluded as being highly unlikely, while other diagnoses could be classified as more of less likely. Conclusion Most likely Van Gogh suffered from comorbid illnesses. Since young adulthood, he likely developed a (probably bipolar) mood disorder in combination with (traits of) a borderline personality disorder as underlying vulnerability. This likely worsened through an alcohol use disorder combined with malnutrition, which then led, in combination with rising psychosocial tensions, to a crisis in which he cut off his ear. Thereafter, he likely developed two deliriums probably related to alcohol withdrawal, followed by a worsening with severe depressive episodes (of which at least one with psychotic features) from which he did not fully recover, finally leading to his suicide. As additional comorbidity, focal (temporal lobe) epilepsy cannot be excluded.
scite is a Brooklyn-based organization that helps researchers better discover and understand research articles through Smart Citations–citations that display the context of the citation and describe whether the article provides supporting or contrasting evidence. scite is used by students and researchers from around the world and is funded in part by the National Science Foundation and the National Institute on Drug Abuse of the National Institutes of Health.
hi@scite.ai
10624 S. Eastern Ave., Ste. A-614
Henderson, NV 89052, USA
Copyright © 2024 scite LLC. All rights reserved.
Made with 💙 for researchers
Part of the Research Solutions Family.