Bu çalışma Türkiye'nin finans endüstrisindeki dönüşüme bankların dijitalleşirken tasarruf edebilme durumunu sorgulayarak odaklanmaktadır. Bankacılıkta dijitalleşme, geleneksel şube bankacılığından dijital banka uygulamalarına geçiş olarak değerlendirilebilir. Çalışmada geleneksel şube bankacılığı ve dijital bankacılığın birbirinin tamamlayıcısı olduğu kabul edilmektedir ve şube azaltmak yerine şube çalışan sayısını azaltarak tasarruf edebilme olasılığı sorgulanmaktadır. Verilerin kaynağı Bankacılık Düzenleme ve Denetleme Kurumu (BDDK)'dur. Zaman serisi olarak hazırlanan seriler, BDDK veri tabanlarından 2002 yılından 2021 Mayıs ayına kadar derlenen kredi tutarı, mevduat tutarı ve çalışan sayısı değişkenleridir. Zaman serisi çalışmalarının ön koşulu olarak kabul edilen durağanlık sınamaları tamamlanmıştır. Araştırma sorusuna ve veriye uygun ekonometrik model kurgusu için değişkenler üzerinde kısıtlamalarda esnek davranılarak, geleneksel vektör otoregresyon modeli (VAR modeli) oluşturulmuştur. VAR modelin ardından, etki -tepki analizi ile varyans ayrıştırması uygulaması gerçekleştirilmiştir. Çalışmanın literatüre en önemli katkısı, Türkiye örnekleminde, yüksek insan-insan etkileşimi seviyelerine sahip geleneksel bankaların, 2021 yılı itibariyle tüm bankacılık sektöründe çalışan azaltarak maliyet düşürmenin mümkün olduğu çıkarımını kısıtlamakta olduğudur.