Στόχος. Η παρούσα διατριβή σχεδιάστηκε να αξιολογήσει την επίδραση της υδροχλωρικής αδριαμυκίνης, στις μηχανικές και ιστομορφομετρικές ιδιότητες του νεοσχηματιζόμενου οστού που προκύπτει μετά από οστεοτομία και διατατική οστεογένεση κνήμης κονίκλου. Μεθοδολογία. Είκοσι δύο αρσενικοί κόνικλοι Νέας Ζηλανδίας υποβλήθηκαν σε οστεοτομία μεσότητας της δεξιάς κνήμης και τοποθέτηση εξωτερικής οστεοσύνθεσης. Μετεγχειρητικά, χορηγήθηκε είτε 4 mg/kg, αδριαμυκίνης ενδοφλεβίως (ομάδα Α, Ν = 12), είτε φυσιολογικός ορός ενδοφλεβίως (ομάδα Β, Ν = 10). Όλοι οι κόνικλοι θυσιάστηκαν 40 ημέρες μετά την οστεοτομία της κνήμης και οι κνήμες παρασκευάστηκαν για την ανάλυση με περιφερική ποσοτική αξονική τομογραφία (pQCT) σε δύο τομές. Η πρώτη ήταν σε περιοχή γειτονική του πώρου εκ διατάσεως, 5 χιλιοστά περιφερικά του δεύτερου κοχλία της εξωτερικής οστεοσύνθεσης (τομή 1), και η δεύτερη τομή αφορούσε την μεσότητα της περιοχής της επιμήκυνσης (τομή 2). Με την τεχνική της ιστομορφομετρίας διερευνήθηκε μόνο η περιοχή της επιμήκυνσης. Αποτελέσματα. Ιστομορφομετρικώς, στα πειραματόζωα της ομάδας που έλαβαν αδριαμυκίνη, το εμβαδόν οστικής επιφάνειας, το εμβαδόν οστικών κενών, η αναλογία οστικού όγκου και το εμβαδόν διάτρησης σπογγώδους ελαττώθηκαν και μόνο ο διαχωρισμός δοκίδων σπογγώδους παρουσίασε αύξηση σε στατιστικά σημαντικό βαθμό. Αντίθετα, οι παράμετροι του pQCT στον πώρο εκ διατάσεως δεν εμφάνισαν καμία σημαντική διαφορά μεταξύ των δύο ομάδων. Συμπέρασμα. Η χορήγηση μεμονωμένης δόσης υδροχλωρικής αδριαμυκίνης άμεσα μετά από οστεοτομία κνήμης και διατατική οστεογένεση σε κονίκλους δεν επηρέασε την δημιουργία πώρου και δεν εμφάνισε κυτταροτοξικότητα. Τα ιστομορφομετρικά ευρήματα ανέδειξαν μία καθυστέρηση στην δημιουργία του φλοιού του εξεταζόμενου πώρου. Οι μεταβολές των ιστομορφομετρικών παραμέτρων δεν συνοδεύονται από μεταβολές της μηχανικής ισχύος και αντοχής του επιμηκυμένου πώρου, υποδηλώνοντας την ασφαλή χορήγηση αδριαμυκίνης σε κακοήθεις οστικούς όγκους. Τέλος, η pQCT ανάλυση του γειτονικού οστού κεντρικότερα της περιοχής επιμήκυνσης αποκάλυψε αύξηση του οστικού φλοιού, εύρημα που χρήζει περαιτέρω έρευνας.