<b>Wprowadzenie.</b> Zgodnie z modelem kulturowym niepełnosprawności osoby ze spektrum
autyzmu mają swoją kulturę. Jej przedstawiciele uważają, że wszystkie objawy zaburzeń
autystycznych, które model medyczny uznaje za patologię, mogą być reinterpretowane
jako naturalne różnice, odmienny (a nie patologiczny) wzorzec rozwojowy. Autyzm
wpływa na sposób, w jaki osoby jedzą, ubierają się, pracują, spędzają swój wolny czas,
rozumieją świat, komunikują się itd. Rola, jaką powinien pełnić nauczyciel osoby z autyzmem,
jest podobna do pełnionej przez międzykulturowego tłumacza: to ktoś, kto rozumie
obie kultury i jest w stanie tłumaczyć zasady i oczekiwania środowiska nieautystycznego
osobie z autyzmem. Tymczasem w polskiej szkole większość uwagi skoncentrowana
jest na deficytach dziecka, organizacji różnych form pomocy oraz próbach dostosowania
nietypowych uczniów do środowiska szkolnego skrojonego na miarę dzieci typowych.
Takie postrzeganie uczniów z różnymi potrzebami skłania do działań mających na celu
usprawnianie i niwelowanie owych cech wyróżniających – de facto „eliminację kultury”.
Sytuacja edukacyjna dzieci i młodzieży z autyzmem nie jest korzystna. Doświadczają oni
dyskryminacji oraz społecznego i kulturowego wykluczenia zarówno w szkołach „specjalnych”,
jak i „głównego nurtu”.
<b>Cel.</b> Celem artykułu jest zaprezentowanie zaangażowania młodzieży ze spektrum autyzmu
na rzecz poprawy własnej sytuacji edukacyjnej.
<b>Metody.</b> W badaniu posłużyłam się metodą jakościowego studium przypadku, gdzie konkretny
przypadek, jakim jest Klub Świadomej Młodzieży, posłużył pogłębieniu wiedzy
o unikatowym zjawisku zaangażowania społecznego młodych osób ze spektrum autyzmu.