“…Επίσης, βρέθηκε ότι οι μαθητές με θετικές προσδοκίες: α) αντιλαμβάνονται τη μετάβαση στο Γυμνάσιο ως μία περίσταση νέων ευκαιριών για μάθηση, κοινωνική αλλαγή (McKenzie, McMaugh, & O'Sullivan, 2012), προσωπική ανάπτυξη και σύναψη νέων σχέσεων (Hanewald, 2013), β) έχουν θετική ανατροφοδότηση και συνεχή ψυχοκοινωνική υποστήριξη στο Δημοτικό Σχολείο (McIntosh, Flannery, Sugai, Braun, & Cochrane, 2008), γ) οι γονείς τους έχουν ανώτερο εκπαιδευτικό επίπεδο και υψηλές εκπαιδευτικές προσδοκίες (Chen & Gregory, 2010), δ) συμμετέχουν ενεργά σε οργανωμένες εξωσχολικές. πολιτιστικές και περιβαλλοντικές δράσεις της σχολικής και τοπικής κοινότητας (Hamm, Farmer, Dadisman, Gravelle, & Murray, 2011). Στον αντίποδα οι μαθητές που έχουν αρνητικές προσδοκίες για τη μετάβασή τους στο Γυμνάσιο: α) έχουν εξωτερικά κίνητρα για μάθηση, χαμηλή αυτό-οργάνωση και συναισθήματα ανασφάλειας (Mullins & Irvin, 2000) και αβεβαιότητας ως προς την επίτευξη υψηλών επιδόσεων (Μπενέκου, 2008), β) εκδήλωναν φοβίες, παρανοήσεις και αγχώδεις συμπεριφορές (Coffey, 2013), καθώς ανέμεναν συγκρούσεις (Pellegrini & Jeffrey, 2002) και κοινωνική αποξένωση από τους εκπαιδευτικούς (Bru, Stornes, & Munthe, 2010), γ) δεχόταν ψυχολογική πίεση από τους γονείς τους (Zeedyk et al, 2003) και δ) είχαν δυσκολίες στη σύναψη νέων σχέσεων με τους συνομηλίκους τους στο Γυμνάσιο (Mizelle & Irvin, 2000) και χαμηλή αυτοεκτίμηση (Σίσκος & Παπαϊωάννου, 2007).…”