“…Genellikle, farklı antimikrobiyal ve antioksidan maddeler, prebiyotikler veya diğer besinler, ambalajlanmış gıdanın raf ömrünü uzatmak ve/veya besin değerini artırmak için yenilebilir matrislere eklenmektedir [31]. Literatürde filmlerin yapısal, mekanik ve işlevsellik özelliklerini geliştirmek veya kaplamaya ek özellikler sağlamak için bu yapılara çeşitli maddelerin dahil edilmesini konu alan farklı çalışmalar bulunmaktadır [32][33][34][35][36]. Araştırmacılar tarafından en yaygın olarak kullanılan antimikrobiyal maddeler arasında organik asitler (asetik, benzoik, sitrik, fumarik, laktik, malik, propiyonik, sorbik, süksinik ve tartarik asit), polipeptidler (lizozim, peroksidaz, laktoferrin, nisin) ve uçucu yağlar (kekik, limon otu, tarçın, çay ağacı, karanfil, yenibahar, kekik, nergis, fesleğen, biberiye, bergamot, adaçayı, sarımsak) yer almaktadır [37][38][39][40][41][42][43][44].…”