Audiometria impedancyjna jest wykorzystywana w badaniach narządu słuchu od ponad 70 lat i stanowi obecnie jedno z podstawowych narzędzi obiektywnej diagnostyki ucha środkowego. W ostatnich dekadach, a zwłaszcza kilku ostatnich latach, dziedzina rozwija się dynamicznie dzięki wdrożeniu nowych narzędzi i metod pomiarowych. Stwarza to możliwość uzyskania szerszej wiedzy o mechanizmach funkcjonowania ucha środkowego. Współczesne metody audiometrii impedancyjnej nie są jednak dostatecznie znane i rozpowszechnione w środowisku lekarzy i audiologów. Powodem jest niedostateczna wiedza o metodzie, wynikająca, m.in. z małej oferty przystępnej literatury, a także z niedostatecznej reprezentacji tej dziedziny w programach kształcenia.Celem pracy jest przegląd metod stosowanych we współczesnej audiometrii impedancyjnej, ze szczególnym uwzględnieniem metod nowych, wdrożonych w ostatnich latach. Omówiono podstawy teoretyczne, zilustrowano sens fizyczny badanych wielkości i scharakteryzowano metody pomiarowe. Przedstawiono zakres zastosowań klinicznych oraz perspektywy ich rozwoju.W pierwszej części pracy omówiono podstawowe pojęcia audiometrii immitancyjnej, stosowane zasady pomiaru, scharakteryzowano możliwości i ograniczenia klasycznej tympanometrii. Przedstawiono koncepcję audiometrii wieloczęstotliwościowej (wielokomponentowej) i uzyskiwany dzięki tej metodzie rozwój możliwości diagnostycznych. Pokazano szereg nowych zastosowań w diagnostyce uszkodzeń słuchu, badaniach przesiewowych i in. Scharakteryzowano także niedogodności i ograniczenia utrudniające powszechne wykorzystanie tympanometrii wieloczęstotliwościowej w praktyce.