“…Βοηθούν επίσης με τις παρατηρήσεις τους στο να διαγνωσθεί εγκαίρως η ύπαρξη ή μη συνοσηρότητας αλλά και να ορισθεί ο καταλληλότερος τρόπος άμεσης παρέμβασης που στόχο έχει την μείωση της ανεπιθύμητης συμπεριφοράς (Kos, 2008). Καταλήγοντας, ο εκάστοτε δάσκαλος του μαθητή με συμπτώματα ΔΕΠ-Υ κατέχει ρόλο «κλειδί» τόσο στην έγκαιρη διάγνωση, όσο και στη σωστή και πολύπλευρη παρέμβαση, για την επιτυχία της οποίας θα πρέπει να υπάρχει συνεργασία μεταξύ σχολείου-οικογένειας και βέβαια ειδικού παιδαγωγού (Salmon & Kirby, 2009). Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα (ΔΕΠ-Υ), αποτελεί στις μέρες μας μια από τις πιο συχνές διαταραχές σε παιδιά σχολικής ηλικίας.…”