What does principled versus conventional moral reasoning convey to others about the politics and psychology of the reasoner?

Abstract

The well-documented relationship between political orientation and moral reasoning has most often been interpreted in terms of the in¯uence of level of moral development (cf. Kohlberg, 1984) upon an individual's political inclinations: those who have reached the conventional level (or stage 4) in Kohlberg's terms will as a result tend to favour the political right, whereas those who progress to the principled level (stage 5) shift their political preferences to the left. An alternative,`social communication' view is that these dierent forms of moral reasoning are expressions of contrasting political identities, and dier in ideological content rather than developmental level. We compared the inferences that American and British students (n 211) drew about the political, moral and cognitive attributes of a target who, in response to moral dilemmas, used either stage 4A, stage 4B or stage 5 moral arguments as de®ned by Kohlberg. Perception of the target's political attributes varied consistently and signi®cantly as a function of the target's moral reasoning, but there were no corresponding eects on perception of moral or cognitive attributes. The results are interpreted as supporting a social communication view of moral reasoning and its relation to political orientation, and at the same time questioning the claim that conventional (stage 4) and principled (stage 5) moral reasoning are distinct levels of socio-cognitive development.It has been a longstanding ambition in psychology to identify psychological determinants of political preferences and loyalties. What causes people to support particular political parties and their policies, to vote for the representatives of one political party rather than another, or to hold particular views of political issues and controversies? The questions can be simpli®ed somewhat insofar as political parties, voting

Πολιτικός Προσανατολισμός, Πολιτική Σκέψη Και Κοινωνικο-Ηθική Κρίση: Βίοι Παράλληλοι;

“…Τα στάδια ανάπτυξης της κοινωνικο-ηθικής κρίσης οργανώνονται σε τρία γενικότερα επίπεδα το προσυμβατικό, το συμβατικό και το μετασυμβατικό τα οποία εκφράζουν ένα διαφορετικό πρότυπο συσχέτισης ανάμεσα στα άτομα και στους κανόνες ή τις κοινωνικές νόρμες, καθώς και ένα διαφορετικό είδος προσδοκιών και απαιτήσεων από τα μέλη μιας κοινωνικής ομάδας (Emler & Stace, 1999).…”

“…Η θεωρία των Adorno, Frenkel-Brunswik, Levinson και Sanford (1950) γύρω από την αυταρχική προσωπικότητα, η πολιτική ψυχολογία του Eysenck (1954) γύρω από το ριζοσπαστισμό και το συντηρητισμό, η θεωρία του Rokeach (1960) για το δογματισμό και τη «στενοκέφαλη» αντίληψη της πραγματικότητας προσέφεραν ένα συνδετικό κρίκο ανάμεσα στη γνωστική συνθετότητα και την πολιτική ιδεολογία (βλ. Emler & Stace, 1999). Στη θεωρία του Kohlberg οι γνωστικές διαφοροποιήσεις είναι συγκεκριμένου τύπου και εκτείνονται σε μια εξελικτική κλίμακα: πρώτον, η συμβατική ηθική σκέψη προηγείται της μετασυμβατικής στην εξελικτική ακολουθία, οπότε οι πρώιμες πολιτικές τάσεις είναι πιο πιθανό να είναι συντηρητικές και, δεύτερον, η γνωστική αλλαγή είναι δυνατή μόνο προς μια κατεύθυνση.…”

“…Οι Thoma, Narvaez, Rest και Derryberry (1999) επισημαίνουν ότι σε αυτό ακριβώς το σημείο της κοινωνικο-ηθικής ανάπτυξης συντελείται μια μετατόπιση ως προς τις πολιτικές πεποιθήσεις. Την παραπάνω ερμηνεία μπορεί να αντικρούσει ένα πολύ σοβαρό επιχείρημα: η πολιτική εμπλοκή μπορεί να επηρεάσει την κοινωνικο-ηθική κρίση, πυροδοτώντας δομικές αλλαγές στις διεργασίες της κοινωνικο-ηθικής σκέψης (Emler & Stace, 1999). Ο Kohlberg (1976) είχε υποστηρίξει ότι οι ευκαιρίες ανάληψης ρόλων και οι εμπειρίες κοινωνικο-ηθικής σύ-γκρουσης είναι υπαίτιες για την εξελικτική αλλαγή.…”

“…Μια πρώτη ερμηνεία της θετικής συσχέτισης μεταξύ της κοινωνικο-ηθικής σκέψης και της πολιτικής ιδεολογίας προσδίδει βαρύτητα στη συμβολή της επίσημης εκπαίδευσης στην κοινωνικοηθική ανάπτυξη η εκπαίδευση μπορεί να οδηγήσει στην υιοθέτηση μιας περισσότερο προοδευτικής στάσης απέναντι σε πολιτικά και ηθικά ζητήματα. Ωστόσο, η συσχέτιση ανάμεσα στην ηθική σκέψη και την πολιτική ιδεολογία έχει διερευνηθεί κατά κύριο λόγο σε ομοιογενή δείγματα όσον αφορά την εκπαιδευτική τους εμπειρία (Emler & Stace, 1999).…”

“…Μια δεύτερη ερμηνεία υποστηρίζει ότι ο ρόλος της ηθικής σκέψης στη συγκρότηση της πολιτικής ιδεολογίας είναι προσδιοριστικός, αλλά η επίδραση αυτή είναι συνάρτηση της περιρρέουσας πολιτικής κατάστασης (Emler & Stace, 1999). Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η οποία διαπνέεται από την οπτική του πολιτισμικού καθορισμού της κοινωνικής ανάπτυξης (Weinreich- Haste, 1984), άτομα συμβατικής ηθικής σκέψης είναι πιο πιθανό να υποστηρίξουν συντηρητικές θέσεις, καθώς αυτές υπηρετούν τη διατήρηση της καθεστηκυίας τάξης, ενώ άτομα μετασυμβατικής σκέψης θεωρούν προσφιλέστερες τις προοδευτικές ή αριστερές θέσεις, οι οποίες ευνοούν κοινωνικές αλλαγές με στόχο τη διασφάλιση των ατομικών δικαιωμάτων και της κοινωνικής δικαιοσύνης.…”